Cüzamlılar, Aloysius Bertrand

Heykelci P.J. David için

Her sabah, yeşil dallar içer içmez çiğleri, açılırdı miskinler tekkesinin kapısı zıvanalar üzerinde, ve cüzamlılar, tıpkı eski zaman keşişleri gibi her gün dalarlardı ıssız yerlere, Âdem Baba vadilerine, ve çiçekli otlarda yayılan dişi geyiklerden, berrak sularda balık avlayan balıkçıllardan başka kimsenin bulunmadığı o geniş ufuklu, sakin, yeşil ve ormanlarla kaplı ilk yeryüzü cennetlerine.

Bahçe yapmak için tarla açardı kimileri: Bir gül daha güzel kokuluydu, incir daha lezzetliydi, kendi elleriyle yetiştirdikleri. Balık sepeti örerdi sorgun dalından, ya da maşrapalar yontardı şimşir ağacından kimileri, bir su kaynağının kumladığı, ve yabanıl gündüzsefalarıyla kaplı sarkıt mağaralarında. Böylece yanıltmaya çalışırlardı, mutluluk için çok hızlı, acı için çok ağır geçen saatleri!

Ama miskinler tekkesinin eşiğinde bile oturmayanlar vardı aralarında. Tıp ve ecza sanatlarının bir haçla işaretlediği bu bitkin, kederli, şikâyetçi insanlar gezdirirlerdi gölgelerini bir manastırın yüksek ve beyaz duvarları arasında, ibresi hayatı uzaklaştıran, ve ölümü yaklaştıran güneş saatinde gözleri.

Ve ağır direklere yaslanıp kendi içlerine dalarlardı, hiçbir şey bozmadı bu manastırın sessizliğini, bulutların tarlasını süren bir leylek üçgeninin seslerinden, bir koridordan görünmeden geçen bir keşişin tespih tıkırtısından ve, akşamları, bu kederli münzevileri bir dehlizden hücrelerine götüren gece bekçilerinin çıngırağının hırıltısından başka.


Cüzamlılar, Aloysius Bertrand – Şiir
Kaynak: Gaspard de la Nuit, Aloysius Bertrand, Kırmızı Yayınları
Gönderen: Samet Cevher, (17.07.18, 23.13)


< önceki eser  •  rastgele  •  sonraki eser >